politics

Οι πρόσφυγες είναι υπόθεση όλων

syroiprosf

Η Ελλάδα είναι προπύργιο σταθερότητας και ελευθερίας σε μια περιοχή που φλέγεται, αλλά και πύλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Φυσικό είναι να λειτουργεί ως φάρος για τους απελπισμένους που προσπαθούν να γλιτώσουν από σφαγές, πείνα και δυστυχία, εκθέτοντας τις ζωές τους σε θανάσιμους κινδύνους. Η χώρα μας, με την προαιώνια παράδοση φιλοξενίας, της οποίας ο λαός επανειλημμένως δέχθηκε τη φιλοξενία και την αρωγή άλλων, είναι σε θέση να βοηθήσει, να προσφέρει άσυλο και ελπίδα. Να δώσει σε αυτούς τους ανθρώπους την ευκαιρία είτε να προχωρήσουν προς άλλες χώρες είτε να επιστρέψουν στις πατρίδες τους, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν. Η Τουρκία, η Ιορδανία, ο Λίβανος φιλοξενούν περίπου 4 εκατ. Σύρους πρόσφυγες. Σίγουρα, ευρωπαϊκές χώρες μπορούν να κάνουν περισσότερα απ’ όσα κάνουν τώρα.

Το κύμα προσφύγων και μεταναστών προς την Ελλάδα, που παρατηρείται σε νησιά και πλατείες, γιγαντώνεται, με μεγάλο κόστος σε ζωές. Πέρυσι, 219.000 πρόσφυγες και μετανάστες διέσχισαν τη Μεσόγειο, ενώ τουλάχιστον 3.500 άνθρωποι πνίγηκαν. Ηδη, το 2015, περίπου 31.500 έφθασαν στην Ιταλία και την Ελλάδα, και ο αριθμός των νεκρών και αγνοουμένων αγγίζει τους 900, σύμφωνα με στοιχεία της Υπατης Αρμοστείας για τους Πρόσφυγες του ΟΗΕ. Από τη Μεγάλη Πέμπτη έως τη Δευτέρα του Πάσχα, στο Ανατολικό Αιγαίο διασώθηκαν 1.257 άνθρωποι. Τις ίδιες ημέρες, οι ιταλικές αρχές διέσωσαν πάνω από 8.500. Η κίνηση στο πρώτο τρίμηνο είναι τριπλάσια της περσινής. Είναι προφανές ότι πρέπει άμεσα να υπάρξει μια ευρείας κλίμακας επιχείρηση διάσωσης όπως αυτή που καθιερώθηκε από την Ιταλία τον Οκτώβριο του 2013 (η αεροναυτική MareNostrum) και έληξε τον περασμένο Δεκέμβριο. Αυτό αφορά όχι μόνο την Ιταλία και την Ελλάδα –που δέχονται τους περισσότερους πρόσφυγες και μετανάστες– αλλά το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ενωσης και τη διεθνή κοινότητα.

Δεξιά Οπτική-συνέχεια

Ο Δεξιός είναι αντικομουνιστής, αντιναζιστής και αντιρατσιστής. Απεχθάνεται τον ολοκληρωτισμό κάθε χρώματος κι όσους καθυβρίζουν την Πατρίδα, τους ήρωες και τα σύμβολα της, όσους με την ακρότητα τους θα την οδηγούσαν στιγματισμένη στην απομόνωση. Δεν θαυμάζει εχθρούς του Έθνους, γενοκτόνους όπως ο Χίτλερ, ο Στάλιν ή ο Κεμάλ. Δεν επιτρέπει σε κανέναν, είτε φοράει κόκκινα είτε φοράει μαύρα, να παριστάνει τον αστυνόμο και τον δικαστή, να παραβιάζει το μονοπώλιο της βίας, που στην Δημοκρατία ανήκει μόνο στα όργανα του Κράτους, όταν εφαρμόζουν το Σύνταγμα και τους Νόμους και μόνο τότε. Αρνείται την αυτοδικία, όποιο ψευδοϊδεολογικό μανδύα κι αν φέρει.

Απεχθάνεται την οχλοκρατία, τις ασχήμιες σε τελετές, ναούς, καταθέσεις στεφάνων και παρελάσεις. Στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη ανοίγει το στόμα του μόνο για τον Εθνικό Ύμνο κι επιφυλάσσει την τιμωρία του για τους ανάξιους άρχοντες για τις εκλογές και πριν από αυτές, με ευθύτητα κι αξιοπρέπεια, μέσα από την ελευθερία της γνώμης, τον Τύπο και την νόμιμη και ειρηνική δράση μέσα από τις πολιτικές οργανώσεις και τα σωματεία. Ποτέ με τον τρόπο της ανομίας, της προσβολής επετείων, της κατάλυσης της έννομης τάξης και με άσκηση βίας, σωματικής ή λεκτικής, κατά εκλεγμένων εκπροσώπων του λαού. Και σε μια χώρα διαχρονικά τόσο ομοιογενή, θείο δώρο, μετέχοντας του υπερέχοντος Ελληνικού Τρόπου, θεωρεί απεχθή την κεντροευρωπαϊκή βαρβαρότητα ενός ρατσισμού, που θεωρεί τους ανθρώπους μοσχάρια ή άλογα.
Ο Δεξιός πιστεύει στην ελεύθερη οικονομία, γιατί μόνο αυτή δημιουργεί και προάγει τις κοινωνίες αλλά και στον εποπτικό ρόλο του κράτους, φράγμα προστασίας από την ασυδοσία των ισχυρών και την στρέβλωση του υγιούς ανταγωνισμού. Κι ελεύθερη οικονομία δεν σημαίνει ανύπαρκτο κράτος, ή τροχονόμος της διαπλοκής. Δεν σημαίνει νεοφιλελεύθερη ζούγκλα εθελούσιας «αυτορρύθμισης» των ανθρωποφάγων, μισθοί πείνας και κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους, που κι αυτό είναι δημιούργημα της Δεξιάς υπό ευρεία έννοια. Ο Δεξιός πιστεύει στην κοινωνική κινητικότητα, δείγμα υγείας του Έθνους, που διασφαλίζει την ανάδειξη των καλύτερων παιδιών του στην κορυφή της κοινωνίας. Ο Δεξιός είναι λαϊκός. Δεν είναι μαρξιστής από την ανάποδη, που βλέπει την κοινωνία ταξικά αλλά από την πλευρά των ισχυρών. Η Δεξιά ή είναι λαϊκή ή δεν είναι τίποτα. Σε αυτή τη γη δεν υπάρχουν αριστοκράτες εξ αίματος. Η αληθινή αριστοκρατία μας ανήκει στον κόσμο της εργασίας, της επιστήμης, του πολιτισμού, της επιχειρηματικότητας, των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Είναι οι άριστοι μαθητές, φοιτητές, επιστήμονες, καλλιτέχνες, αγρότες, επιχειρηματίες, εργάτες, αξιωματικοί κι υπαξιωματικοί, οι άριστοι του αγώνα της ζωής, της σκέψης και οι άριστοι φύλακες της Πατρίδας. Κι οτιδήποτε εμποδίζει την ανέλιξη των αρίστων, είναι αντιλαϊκή κι αντεθνική πράξη.

Δεξιά Οπτική

Τι σημαίνει άραγε σήμερα να είσαι δεξιός και ποιους περιλαμβάνει ο όρος, που χτυπάει σαν σφυράκι το γόνατο της υβρίζουσας και συκοφαντικής αριστεράς Κολωνακίου κι Εξαρχείων; Μα ό,τι σήμαινε πάντοτε. Τον πατριώτη, που πιστεύει στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, στο Έθνος και τις διαχρονικές, ενωτικές για την κοινωνία, αξίες του, που τιμά τα Σύμβολα και τους Ήρωες του. Σημαίνει τον Έλληνα που αναγνωρίζει ως συνθεμελιωτή του Έθνους την Ορθόδοξη Εκκλησία και της απονέμει τις νενομισμένες τιμές.

Ο δεξιός είναι νοικοκύρης, φροντίζει άγρυπνα την οικογένεια του, το σπίτι, τις ελιές και το αμπέλι του, την δουλειά του. Είναι αυτός που πιστεύει στον νόμο και την τάξη, έχοντας επίγνωση πως την ανομία και την αναρχία τις πληρώνουν πάντα οι αδύναμοι κι επωφελούνται από αυτήν οι εχθροί της Πατρίδας και της κοινωνικής ειρήνης. Γι’ αυτό τιμά τα Σώματα Ασφαλείας, την εσωτερική φρουρά της Δημοκρατίας. Ο Δεξιός τιμάει ιδιαίτερα κι αγαπάει τις Ένοπλες Δυνάμεις, γιατί το κόμμα του εκφράζει μεγάλο μέρος του Έθνους, όμως οι Ένοπλες Δυνάμεις ταυτίζονται με όλο το Έθνος.

Ο Στρατός, οι Έλληνες υπό τα όπλα, είναι ο αρχαιότερος θεσμός μας, ο ανθός του λαού, που ένωσε τάξεις, τοπικισμούς, είναι ένα από τα αμόνια, όπου σφυρηλατήθηκε η ενότητα και η ταυτότητα μας. Από τον ωθισμό της οπλιτικής φάλαγγας στα πεδία της ελευθεροφροσύνης, ως το Μεσολόγγι, το Κάλε Γκρότο, το Ύψωμα 731 και την Κερύνεια το ‘74. Και βεβαίως οι Ένοπλες Δυνάμεις συγκροτούν τον σκληρό πυρήνα της εθνικής μας κυριαρχίας. Στην Κατοχή οι κατακτητές δυο θεσμούς κατήργησαν: τις Ένοπλες Δυνάμεις και το Υπουργείο Εξωτερικών.

Γι’ αυτό ανακλαστικά ο Δεξιός επιφυλάσσει περιφρόνηση σε όποιον απέφυγε δόλια ή χαριστικά την τιμή να φέρει όπλα για την Πατρίδα ή το έκανε τύποις, ως πολυτελής λουφαδόρος της Γκομενοφυλακής στην εξέχουσα του DaCapo. Ο Δεξιός στην προέλευση του μπορεί να προέρχεται από τους Λαϊκούς ή τους Φιλελεύθερους και τις μετεξελίξεις τους, την ΕΡΕ και την Ένωση Κέντρου. Ίδια η πίστη τους στο αστικό καθεστώς, στις εθνικές ιδέες. Κι όποια διαφορά είχαν στο πολιτειακό, την έσβησε το δημοψήφισμα κι ο χρόνος.

Συνεχίζεται....

Γνωρίζει η Αριστερά τι ποιεί η Αριστερά;

politiki

Πολλοί λόγοι θα μπορούσαν να προταθούν για να εξηγήσουν την κυβερνητική διγλωσσία. Για παράδειγμα, κάποιοι υποστηρίζουν ότι στην κυβέρνηση «μαζεύτηκαν» πολλοί ποιητές (οι Τάσος Κουράκης, Γιάννης Πανούσης, Νίκος Κοτζιάς και Νάντια Βαλαβάνη έχουν ποιητικό έργο) και φιλόσοφοι (π.χ. Αριστείδης Μπαλτάς). Ή μήπως πιο οξυδερκείς αναλυτές της κατάστασης είναι όσοι θεωρούν ότι η πολυγλωσσία των υπουργών του ΣΥΡΙΖΑ οφείλεται στο ότι πολλοί είναι πανεπιστημιακοί;

Η αδυναμία των νέων κυβερνητικών στελεχών να βρουν έναν βηματισμό, ο οποίος, τουλάχιστον, θα τους προστατεύει από τα ολισθήματα σε κρίσιμους τομείς, οφείλεται στο ότι η νέα κυβέρνηση δεν έχει πολιτικές στοιχειωδώς επεξεργασμένες και ρεαλιστικές θέσεις. Το μεταναστευτικό, με τις εισροές από τα ανατολικά της χώρας και τη συμμετοχή στη Συνθήκη Σένγκεν, οι διορισμοί των εκπαιδευτικών -του μεγαλύτερου κλάδου μεταξύ των δημοσίων υπαλλήλων-, η διάρθρωση των πανεπιστημίων και των ΤΕΙ και η τυχόν κατάργηση κάποιων εξ αυτών, το σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι ζητήματα που επηρεάζουν (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) την καθημερινότητα χιλιάδων ανθρώπων.

Ετσι, ελλείψει συγκροτημένων θέσεων, οι υπουργοί αδυνατούν να διαχειριστούν τις κυβιστήσεις που κάνουν. Χαρακτηριστικά, η ΟΛΜΕ πέρυσι ήθελε να τινάξει στον αέρα τις πανελλαδικές εξετάσεις με απεργία, ζητώντας να μην αυξηθεί το εβδομαδιαίο ωράριο εργασίας των καθηγητών. Μάλιστα, για να μην απεργήσει, η μεγαλύτερη ομοσπονδία του δημόσιου τομέα «υπέστη» πολιτική επιστράτευση. Προχθές, η ΟΛΜΕ εισέπραξε αρνητική απάντηση στο αίτημα της μείωσης του ωραρίου.

Τι γίνεται, λοιπόν, με τον κυβερνητικό σχεδιασμό; Γνωρίζει η Αριστερά τι ποιεί η Αριστερά; Ή μήπως η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ κρύβει κάτι χειρότερο: κρυφή ατζέντα;

Η Ευρώπη προς τα δεξιά.

Η μόνη προεκλογική υπόσχεση (ή έστω διαπίστωση) που βγήκε αληθινή στις πρώτες εκατό ημέρες της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ ήταν εκείνη που κοσμούσε τις αφίσες του μεγαλύτερου εταίρου: «Η Ευρώπη αλλάζει. Η ελπίδα έρχεται». Βγήκε αληθινή έστω κατά 50%, διότι πραγματικά η Ευρώπη αλλάζει. Προς τα δεξιά. Με την ελληνική κυβέρνηση εκατό ημέρες τώρα στα πρωτοσέλιδα όλου του κόσμου και διαβάζοντας για τις παλαβομάρες υπουργών, στελεχών και λοιπών συριζανέλων, οι πολίτες όλης της Ευρώπης ακούν πλέον «ριζοσπαστική Αριστερά» κι αρχίζουν να φτύνουν τον κόρφο τους.


Αυτό είναι ξεκάθαρο σε ό,τι αφορά το πιο συγγενές ευρωπαϊκό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Το Podemos άλλαξε: «από κόμμα διαμαρτυρίας μετεξελίσσεται σταδιακά σε πιο ρεαλιστικό σχηματισμό, εγκαταλείποντας τον ριζοσπαστισμό της αρχικής του ατζέντας... Αναλυτές εκτιμούν ότι η εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία επηρέασε τις επιδόσεις του Podemos. “Καλύτερα να μην αναφέρετε την Ελλάδα” είναι η συμβουλή τους» (Καθημερινή 8.5.2015). Και αυτοί -χαζοί είναι;- τους άκουσαν: «Κρατάμε μια απόσταση γιατί η κατάσταση στην Ελλάδα και την Ισπανία είναι διαφορετική», δήλωσε στην ElPais ο Ινίγκο Ερεχόν, ένας από τους ηγέτες του Podemos. «Το Podemos προσπαθεί να πάρει αποστάσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ», είπε στους FinancialTimes ο Μανουέλ Αρίας Μαλντονάδο, πολιτικός αναλυτής στο Πανεπιστήμιο της Μάλαγας. «Το ζήτημα των γυναικών (σ.σ.: στην κατανομή των υπουργείων από την ελληνική κυβέρνηση) και των σχέσεων με τη Ρωσία είναι κάτι που δεν μπορεί να υποτιμηθεί και έχει ενοχλήσει τους Ισπανούς», προσθέτει.

Γράφαμε παλαιότερα ότι «μια διακυβέρνηση της Αριστεράς θα εξαφανίσει το τελευταίο φύλλο συκής “εμείς δεν κυβερνήσαμε ποτέ”. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα δοξάζονται για την οπισθοδρόμηση της χώρας κρυπτόμενοι πίσω από νεφελώματα του “άλλου κόσμου”. Δεν θα μας ζαλίζουν με καταγγελίες περί πελατειακού κράτους και ταυτόχρονες καταγγελίες γιατί αυτό το κράτος δεν προσέλαβε άλλους 500.000. Δεν θα κενολογούν για την υπανάπτυξη που φέρνει ανεργία ενώ ταυτοχρόνως θα αντιτίθενται δυναμικώς σε κάθε έργο που δημιουργεί θέσεις εργασίας... Ισως να χρειάζεται ακόμη μία εθνική καταστροφή για να τελειώσει και η κυριαρχία της μεταδικτατορικής Αριστεράς και των αντιλήψεών της που κανονάρχησαν τη Μεταπολίτευση» («Λέω να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ» 5.5.2012).